An excerpt from WALA NGANG WANGWANG, MERON NAMANG…:
Wala ngang wangwang, andami pa ring tarantadong drayber ng bus at trak (sama mo na diyan yung mga jeepney na walang ilaw). Kahit ilang libong batas ang gawin natin, kung hahayaan ng LTO na makakuha ng lisensya ang mga tanga at adik at lalong lalo na yung tanga, eh wala ring mangyayari sa mga daan natin.
Bakit natin papayagang magmaneho ng limang toneladang sasakyan ang isang taong 35 lang ang I.Q? Wala na ngang wangwang, babanggain ka naman ng mga bwakanginang trak na walang preno, o kaya mga bus na nagkakarera sa gitna ng Edsa.
Warning na dapat sa 'tin ang laman ng mga tabloids nitong nakaraang linggo: mga bus na nahuhulog sa bangin, sa Cebu, sa Cordillera, mga truck ng LPG (!) na nawawalan ng control at humahampas sa mga bahay, na nag-lechon sa isang buong pamilya, kasama ang isang two-year-old na bata.
Ang matalinong drayber - na responsable sa buhay ng ilang daang tao - ay hindi magmamaneho ng 120 kph sa isang zigzag road sa kabundukan. Ang matalinong drayber ay hindi hahataw sa kalye kung alam niyang luma na ang 10-wheeler niyang dala.
Alam niyang pag sumalpok siya sa concrete barrier, o bumale-balentong sa kanto ng Edsa-Connecticut hanggang Annapolis, eh masakit yun. Masakit na masakit.
An excerpt from SA IKAAAYOS NG MUNDO, 'WAG KANG MAG-SANDO!:
Ayon sa pananaliksik ng Spot.ph, dalawang klase ang lalaking Pinoy na nagsasando: isang nagsusuot nito dahil sobrang naiinitan, at isang nagsusuot nito dahil gusto lang ipagmayabang ang mga braso nila. Oo nga naman, di ba? Magkakaluslos ka na sa pagwe-weights tapos hindi mo ipagmamalaki sa buong sangkatauhan? Tama?
Leche!
Ang pagsuot ng sando sa mga pampublikong lugar—gaya at lalo na ng mga restaurant—ay nagdudulot ng matinding alibadbad sa iyong kapwa. Hindi nakakatuwang makakita ng mabuhok na kili-kili at sandong nagmamakaawa na sa sobrang sikip.
Sa kalagitnaan ng banta ng lindol at tsunami at kasama ang gulo sa Middle East, isang isyu ang kailangan nating talakayin. Ito ang salot na matagal nang naghahatid ng lagim sa puso ng ating magulong lipunan: mga lalaking nagsusuot ng sando sa mga mall at restaurant.
An excerpt from TAXI DRIVERS FROM HELL:
This is the ironclad rule of life: in that moment when you desperately, piss-in-your-pants need a cab, you'll never get one. When you don't, they're all meekly parading in front of you.
Between the hours of 10 a.m. to 8 p.m. they're the most horrible creatures on the face of the earth–foul, scheming, thieving, sniveling, snarling bastards whose asses you just want to backhoe. There are times when the taxi driver becomes the symbol of the total breakdown of social institutions and the spirit of decorum and all that is good and decent in man.
I know, I'll get bleeding-heart comments like, "No. You don't understand them. They're only like that because they need the money." To which I reply in advance with two unprintable words that start with the letters 'F' and 'Y.' I need money, too, you know. But I don't go around dicking people around.
An excerpt from UMASAL LAMANG NG AYON SA GANDA:
“Good nature will always supply the absence of beauty; but beauty cannot supply the absence of good nature,”ika nga ng Briton na si Joseph Addison. Ang mahirap ay kung pangit ka na nga, maarte ka pa at masama pa ugali mo. Yung mga ganoon ay wala na talagang pag-asang lumigaya sa mundo kahit ilang hamster o pusa pa ang alagaan nila.
Wala naman sigurong direktang koneksyon ang stress at ang mga di-kagandahang billboards sa Edsa, pero tingin ko yung kay Joel Cruz Aficionado ay isang ehemplo ng hindi umaasal nang ayon sa ganda.
Ang isa pa ay yung kay Ellen Lising ng Ellen’s Aesthetic Surgical Center (Naaalala ko bigla yung The Crow. O kaya yung Joker ni Heath Ledger sa Dark Knight). Naiintindihan ko na karapatan nila ang ilagay ang mga pagmumukha nila sa mga naglalakihang tarpaulin sa bawat sulok ng Maynila. Pero magkaiba yung pag-promote ng negosyo sa pananakot sa kapwa tao.
An excerpt from DARING ACTS OF BLASPHEMY:
Times have changed.Now we all know that the world is flat, the sun does not revolve around the earth, and that human beings will not be smitten by thunderbolt and frogs should they break the fourth commandment. More and more people are standing up to the Church, which they feel is still stuck in another darker century.
Carlos Celdran—”who actually looks more frayle than anyone else inside Manila Cathedral ("Kayo na mana indio!")—”has become an overnight hero, mostly to young people, and especially young women (basing on the pictures) on whom we'd certainly like to practice our reproductive health, uhm, skills. The furious priests claimed it a desecration of holy ground—”Manila Cathedral, the place of Cory Aquino's wake as well as the unlucky site where Martin and Pops as well as Sharon and Gabby promised each other undying love.
More than impassioned advocacy or outrage (to some), I regard Celdran's actuations as performance. His "Damaso" act had all the elements of performance—”props, costume, timing, message, punchline, and more importantly, cojones--and the man knows how to put up a show.
He also had wit. "Damaso" was short and snappy but spot-on; I would've put it more bluntly, something like "Die, motherfuckers" or "Feed my ten unplanned kids, bitch," then maybe run away screaming for heavenly forgiveness.
